Verbouwblog van Marije en Niels

Op 1 april kregen we dan eindelijk de sleutel van ons eerste koophuis. Nog niet direct klaar om erin te trekken, want we hebben een aardige verbouwing voor de boeg. Op het moment van schrijven hebben we de eerste dagen sloop erop zitten, hebben we blaren, bloeduitstortingen en schrammen, maar ook een leeg huis, klaar voor de opbouw.

Donderdag 2 april


Op donderdag 2 april was professioneel bouwer Frank en iets minder professioneel zusje Sarah samen met Niels in het huis aanwezig. Als een wervelstorm ging Frank te keer, trok alles open om een goed beeld te krijgen van de verbouwing. Sarah en Niels volgenden netjes de aanwijzigen en trokken uiteindelijk een heel aardig deel van het huis leeg. Zo werd de schouw handig (uiteraard) door Niels gesloopt, en was Sarah vooral erg efficiŰnt met de cirkelzaag.

Vrijdag 2 april


De vrijdag was een rustigere dag, want in de ochtend werd de laatste hand gelegd aan de aanschaf van een nieuwe keuken, maar in de middag kwam klusroutinÚ Jan Jaap de handjes vies maken. We werden een tikkeltje tegengewerkt door een niet-werkende CV-ketel, maar dat was ook in de avond alweer opgelost zodat er nu heerlijk warm gedouched kan worden.

Zaterdag 4 april


De zaterdag was volle bak, niettemin omdat de 32ste verjaardag van Niels werd gevierd. Leonie had de catering verzorgd en de vader van Niels en Jan trokken de keuken leeg, terwijl Niels opzichter speelde en Marije rotklusjes toebedeelde. Ook Japie kwam in de middag weer even kijken.

Zondag 5 april


Op zondag begon het rustig, en de klushulpen Geert en Japie stonden rond 10 uur voor de deur. Deze dag moesten de vensterbanken, alle tegeltjes in het toilet, in de keuken en in de hal eraan geloven. Zelfs met boorhamer met beitel gemonteerd was dit nog geen pretje en al met al ging het lichtje om 8 uur uit.

Maandag 6 april


Tweede paasdag begon niet heel veel spannender, en stond in het teken van de oude vloer. Deze moest verwijderd worden omdat er een betonnenvloer in komt waar vloerverwarming op gemonteerd wordt.

December / Januari

Toen de dagen weer korter werden en ik dagen achtereen opstond met een grauwe grijze hemel begon ik het fotograferen toch wel wat te missen. Natuurlijk zit er af en toe een hele aardige dag tussen, maar ik realiseer me maar al te goed dat ik toch afhankelijk ben van die geschikte weekendochtend om erop uit te gaan. Ik ben naast mijn passie voor fotograferen ook helemaal dol op mijn werk, en dat bijt dan wel eens. In zo'n mate dat ik geen dagen vrij plan door de week om te fotograferen. Vandaar dat ik actief opzoek ben gegaan naar fotografie-onder-een-dak. Dankzij een erg leuke workshop van freelance fotograaf Arend Spaans ben ik afgelopen kerstvakantie zelf verslingerd geraakt aan portretfotografie met behulp van studiolicht. Betekend wel dat ik weer helemaal onderaan moet beginnen, en alle basisstappen moet doorlopen. Gelukkig helpen de nodige vakbladen en boeken me bij, en ook een hoop geduld van Marije die de afgelopen keren model stond.

Zo voor 'n eerste keer vond Marije het allemaal nog leuk en spannend, maar toen ik toch een tweede keer een beroep op haar wilde doen was het enthousiasme al minder. Gelukkig straalt ze helemaal op de foto en was het erg fijn dat ze zoveel geduld met me had. Komt toch neer op oefenen, oefenen en oefenen. Gelukkig staat er nog meer familie in de rij klaar om als studie object te dienen, kijk er nu al helemaal naar uit!

Mei

De laatste post dateert alweer van ruim een jaar geleden. Toch is er op fotografie gebied best wel wat gebeurt. Zo heb ik (deels) afscheid genomen van mijn Nikon D90 en een nieuwe Nikon D800 teruggekocht. Met veel plezier neem ik regelmatig de extra grammen mee het veld in. Ook heeft de DX lens 12-24 nu plaats gemaakt voor een heerlijke 16-35 die heel mooi op mijn FX body past.

Gelukkig kreeg ik begin mei echt de kans om mijn nieuwe uitrusting uit te testen. Met een groep fotograferende collega's zijn we afgereisd naar Den Ham, Overijsel. Niet de meest spectaculaire plaats, maar lekker landelijk gelegen en ver genoeg van huis om toch ook nog het vakantie gevoel mee te krijgen. Aldaar op de vrijdag avond aangekomen waren de plannen snel gemaakt voor de volgende ochtend. Ik zou om 5:15 opstaan, en wie mee wilde gaan, was van harte welkom. Toch nog 3 anderen waren net zo fanatiek om ook vroeg uit de veren te gaan en mij te vergezellen. Op naar de eerste locatie! Eenmaal op weg stuurde de TomTom ons op een pad dat me toch niet helemaal lekker zat richting de Lemelerberg. We stuitte al snel op een bord: Alleen voor bestemmingsverkeer! Nu wist Floor me te overtuigen dat een geroutineerde Belg dat slechts als 'suggestie' zou interpreteren, oftewel, vol gas door. Na een lekker stukje los-zand rijden kwamen we dan eindelijk aan. De locatie was aardig, de zonsopkomst niet slecht, maar de omgeving deed het 'm niet helemaal voor mij. Op naar locatie twee, waar ik al snel zag wat ik wilde fotograferen: de echte lente!

Het licht scheen heerlijk op de fris groene blaadjes en deze twee grote 'heren' stonden mooi naast elkaar waarbij de schaduw die ze achterlieten handig mijn foto-hoeken in liepen. Raak! Al zeg ik het zelf, mijn beste schot van dat weekend. De rest van de dag lekker gerelaxed en ook nog her en der wat leuke platen geschoten, kijk daarvoor maar onder de foto link op het IMARES weekendje.

Zondag ochtend begon hetzelfde als zaterdag ochtend, wederom om 5:15 eruit, en deze keer, in iets gewijzigde samenstelling, 4 andere gegadigden. Ik had op zaterdag nog eens geinformeerd naar leuke locaties en zodoende kwam Engbertsdijkvenen als winnaar uit de bus. Een heel mooi gebied, en we hadden mazzel met de zonsopkomst over het veen, gepaard met een flinke laag douw. Net of het veen in brand stond.

's Middags nog even doorgereden naar Kasteeltje Eerde waar Marije lekker in de zon een boekje ging lezen en ik wat rondliep met mijn camera. Na een klein uurtje lekker gespeeld te hebben liep ik terug richting haar, en puur toeval gaf ze een gil en riep ze dat ze een slang had gezien. Dat betekende tas neer, de 24-70 eraf en de 70-200 met 1.7TC erop en liggen maar. De ringslang had zich inmiddels ietwat teruggetrokken maar kroop netjes om een boomstonk heen de aardewal op. Zelf kroop ik ook snel de aardewal op, wel ervoor zorgende dat ik niet de plomp in zou duikelen (op een punt moest Marije wel mijn been even vasthouden) en kon ik de ringslang fotograferen. Ontzettend gaaf natuurlijk. In de tussentijd nog even de 1.7TC er tussenuit gehaald voor net dat beetje extra scherpte. Mijn weekend was compleet!

Februari 2013

De eerste keer dat ik werkelijk deze camera op de proef kon stellen was toch wel in de winter in Nijmegen. Ik moest en zou die ochtend naar de Hatertse Vennen gaan, niet al te ver van het ouderlijk huis van Marije. Toch, toen ik 's ochtends uit het raam keek trof ik niet perse aan waar ik op gehoopt had. Maar liefst 10cm sneeuw lag er op de stoep, terwijl ik graag een mooie zonsopgang had gezien. Ondanks de kou en sneeuw heb ik toch mijn kleren aangetrokken en ben ik op pad gegaan. Ook toen ik bij de vennen aankwam waren de wolken nog niet weg getrokken en dwarrelder er zelfs weer wat sneeuw uit de hemel. Met een beetje mazzel heb ik toch deze foto nog kunnen schieten, waar ik glad niet ontevreden mee ben.

Maart 2012

Zaterdag 3 maart ging de wekker me net iets te vroeg, al om 8 uur omdat Marije meedeed aan een prestatieloop van 12km in Driebergen. Gezien mijn eerdere succes op de Maliebaanloop, leek het me vestandiger om mijn camera, in plaats van hardloopschoenen, mee te nemen. De 3 bergenloop startte vlakbij Driebergen in een bosrijke omgeving waar je kon merken dat de lente al lekker begonnen was. De loop was erg goed georganiseerd en het parcour was grotendeels off-road en liep voor (de heenweg) grotendeels langs het stuk Utrechtse Heuvelrug dat je vanuit de trein naar Ede-Wageningen - Utrecht kan zien. Niet verkeerd dus! Na wat spanningen en warming up van Marije was het tijd om bij de start te verzamelen. Zoals altijd, Marije in opperste concentratie!

Vlak na de start ben ik snel op mijn fiets gesprongen om ze na een goede 2km weer tegen te komen. Grootste telelens erop natuurlijk, waardoor je meteen blijde gezichten krijgt van de organisatie omdat ze denken dat ze in de krant komen. Helaas, slechts wat familie kiekjes... Hier kwam Marije nog vrij fit doorheen, hoewel ze net een flink stuk mul zand door had moeten ploegen, berg op wel te verstaan.

Ook hierna weer snel verder gefietst in de hoop nog wat meer foto's te kunnen maken verderop het parcour. Een redelijke detour verder, met zware rugtas (spullen van Marije uiteraard) en slingerende camera om mijn nek, kwam ik Marije en de andere renners na goed 5km gelopen te hebben weer tegen. Toen maar even met de fiets een sprintje getrokken, om ze net na een bocht weer vol in actie vast te leggen.

Marije was op dit punt ongeveer op de helft, maar voor mij zat het er niet in om ze verder te volgen omdat de rest van het parcour te ver van een fietspad af lag. Daarom dezelfde weg terug richting start-finish gevolgd om ze, voor de laatste bocht, moe en bijna voldaan aan te treffen op een lang recht stuk.

Het hoofd was ondertussen aardig rood aangelopen en ik zag aan haar gezicht dat het niet meer van harte ging. Maar 't is een bijtertje, en toen ik bij de finish kwam, zag ik dat ze vast onder het uur de 12km afgelegd moest hebben. Niet veel later zag ik ook Marije die blij was met haar tijd van inderdaad minder dan 1 uur, 59min en 39seconden, waarmee ze op de 6de plaats uitkwam van de 124 deelnemers. Een top prestatie!

September 2011

Afgelopen maandag ben ik aangekomen op Vanuatu. Hier zal ik een meeting bijwonen van de South Pacific Regional Fisheries Organisation, die tourbeurten maakt qua locatie. Zo mocht ik al eens naar Nieuw Zeeland, Peru, Chile en nu Vanuatu. Vanuatu is een eilandengroep met in totaal 83 kleine en grotere eilanden. Op Efate, het eiland waarop ik verblijf, ligt de hoofdstad Port Vila en ligt ook de internationale luchthaven. In totaal was het 33 uur vliegen vanuit Amsterdam, met een korte stop in Beijing, Guangzhou, Sydney en uiteindelijk Port Vila. Gelukkig kon wederom goed slapen in het vliegtuig waardoor ik helemaal niet zo moe aankwam op maandag middag. Jammer genoeg plensde het behoorlijk toen we het vliegtuig uit moesten, en heeft het tot en met dinsdag avond geregend. Zodoende heb ik ook niet teveel ondernomen op dinsdag en rustig een boekje zitten lezen en het een en ander georganiseerd voor de dagen erna.

Afgelopen woensdag was het tijd voor wat actie. Met m'n onderwaterhuis onder de arm, camera in de tas heb ik de bus gepakt naar Hideaway Island. (Wel grappig hoe de bussen hier werken. Er rijden hier honderen kleine busjes, met een rode B op het nummerbord. Het enige wat je hoeft te doen is ze even aanhouden, erin springen en zeggen waar je heen wilt. Voor slechts 150 Vatu (iets meer dan 1 euro) brengt hij je naar je bestemming, net zoals een taxi. Verschil is natuurlijk dat er meerdere mensen bij je in de bus kunnen zitten, en dat die in volgorde afgezet worden, dus ik heb al heel wat wijken van Port Vila gezien).

Een klein eilandje vlak voor de kust van Efate, waar ik met een bootje over werd gezet. Een eilandje waar een honeymoon tripje ook niet verkeerd was geweest. Deze plek staat vooral bekend om het mooie koraal dat enkele meters uit de kust ligt. Ik heb me hier prima een aantal uurtjes vermaakt met snorkelen, en ondanks dat het ontzettend bewolkt was, toch nog verbrand (niet erg gelukkig). Zie hieronder een paar van de resultaten.

Vandaag ben ik op pad gegaan met een 'Round-Island-Tour' waarin je dus inderdaad een rondje om het eiland heen rijdt en verschillende bezienswaardigheden aandoet. Deze weg bestaat pas een kort aantal jaren als een mooie geasfalteerde weg. Daarvoor waren de andere dorpen die langs de buitenring liggen slecht bereikbaar. Overigens valt er niets te doen in het midden van het eiland. Er woont niemand, er komt niemand, er liggen bergen en vast veel bomen. Tijdens de tocht zijn we langs een ontzettend helder en mooi blauw meertje gekomen, waar we uiteraard even een verfrissende duik in konden nemen. Daarna doorgetuft naar een van de vele mooie strandjes die het eiland rijk is. Via een dorpje, waar we een traditionele dans te zien kregen, doorgereden naar de 'airstrip' die nog stamt uit de Tweede Wereldoorlog. De Amerikanen gebruikten Vanuatu en de Solomon eilanden als basis om hun aanvallen te coordineren. Na een dagje rond gereden te hebben sloten we af met een mooi uitzicht over de zuidelijke baai van Efate om daarna terug te gaan naar huis (foto's volgen nog).

Morgen staat een duik op het programma, die ik van Marije als verjaardagskado heb gekregen. En op zaterdag ben ik van plan de Mele Cascades (geen vakantie zonder waterval toch?!) te bezoeken. Op zondag komen de andere collega's voor de meeting aan en zullen we met de EU club nog even bij elkaar komen. Dus zondag nog wat luieren en dan op maandag hard aan de slag.

April 2011

Alweer een hele tijd geleden dat ik iets geschreven heb, vooral omdat ik in het begin van het jaar weer erg druk ben geweest met een hoop tripjes naar het buitenland in verband met mijn werk. Zodoende weer een paar keer Kopenhagen en Hamburg aan gedaan. Leuk, maar ook erg tijdrovend.

Gelukkig is het van koud naar zelfs behoorlijk warm gegaan, en wordt het iedere dag weer iets vroeger licht. Niet dat dit nu zo voordelig is voor mij als luie fotograaf want nu moet ik nˇg eerder uit bed om de eerste zonnestralen van de dag te pakken. Gelukkig stond daar Pasen voor de deur met weinig op het programma waardoor ik op Paasmaandag toch nog even, voor de tweede keer, naar de Hatertse vennen kon rijden.

De eerste keer dat ik hier kwam was begin maart met twee vrienden Geert en Ben. Toen ook al vroeg uit de veren, maar helaas was het een grijze grauwe dag waardoor het ochtendlicht niet mooi uitkwam. Gelukkig was dat Paasmaandag wel anders. Rond kwart voor zes, zes uur 's ochtends kwam ik aan bij de Hatertse vennen, en was ik mooi optijd om de rode gloed die de zon achterliet te vangen op plaat. Het resultaat staat hieronder.

De ochtendzon kwam mooi uit met een rode gloed achter deze, van groot naar klein opgestelde, bomen!

ISO 640, 1/60, f/10, 19mm, -0.6LW

Het mooie van een ultra groothoek vind ik toch wel de mogelijkheid om een enorm bereik in lage begroeiing en hoge bomen samen te kunnen vatten in ÚÚn foto!

ISO 640, 1/60, f/5.6, 14mm, -0.7LW

Kijk voor meer foto's van de Hatertse vennen onder de Foto-link.

December 2010

Al weer een paar weken geleden, zelfs nog in het oude jaar, zijn Marije en ik voor een weekje naar Seefeld (Oostenrijk) vertrokken voor een lekkere vakantie in de sneeuw. Ontzettend veel mooie tochten gelopen daar, al was het op heldere dagen goed koud! Uiteraard ging de camera mee en heb ik wat winterse taferelen vast kunnen leggen!

De naar mijn mening meest geslaagde foto's vind je hieronder.

ISO 320, 1/125, f/10, 46mm, +0.3LW

Fotograferen is toch vaak het mooist wanneer het daglicht goed valt. Vaak kom je dan optijd in de ochtend, of tegen de avond uit wanneer de zon juist opkomt of ondergaat. Het fijne van de winter is dat je ook midden op de dag dit prachtige licht van een laagstaande zon kan hebben!

ISO 320, 1/80, f/10, 16mm, +0.3LW

Ook hier, aan het einde van weer een erg mooie tocht in de omgeving van Seefeld, waar het overigens nog extreem rustig was, viel het licht mooi op de bomen en huisje erachter. Aan de lucht stond slechts een enkel wolkje, en de sneeuw brandde in m'n lens.

ISO 800, 1/50, f/3.2, 50mm, -0.7LW

Om toch een beetje het komende kerstgevoel wat op te pakken gluurden we af en toe wat in de enigszins kitcherig ingerichte etalages. Maar ook daar kan je leuke plaatjes van schieten.

Voor iedereen die wel van wintersport houdt, maar niet zo zeer uit is op skieen kunnen we Seefeld erg aanraden. Gemakkelijk met het vliegtuig ernaar toe, en dan een half uurtje met de trein, en je staat in een erg mooi natuurgebied waar in de dalen van Seefeld veel goed gemarkeerde paden liggen die deels ook 'sneeuw-vrij' gehouden worden zodat je niet bij elke stap wegzakt in een meter sneeuw.

Woensdag 5 Mei

Enigszins probeerden we, Ben, Arno en ikzelf, te ontsnappen aan de gekte van 5 mei. Geef mij liever een mooi natuurgebied op mijn vrije dag. Zodoende stapte ik op 5 mei rond 7 uur in de trein naar Naarden-Bussum. Slechts een half uurtje later was ik al terplaatse en begaf ik me naar het Naardermeer waar ik Arno en Ben zou treffen die met de auto vanuit Wageningen kwamen. Ben en ik hadden verwacht dat Arno, die goede herinneren heeft aan deze plek aangezien zijn opa en oma hier recentelijk nog woonden (en waar hij heeft leren basketballen, nu we de plek gezien hebben snappen we waarom het nooit echt iets is geworden ;-)), ons wel even de weg zou wijzen. Maar Arno gaf toch overduidelijk aan dat dit niet het deel was van het Naardermeer dat hij kende...

Al snel kwamen de camera's uit de tas, want daar waren we voor gekomen. Arno gewapend met zijn nieuwe 70-300 lens, en Ben als vanouds met zijn te asociale 300mm + extender. Na een kwartiertje lopen kwamen we op een mooi plekje aan met goed uitzicht op het meer. Daar is dan ook deze eerste foto geschoten.

ISO 200, 1/40, f/16, 18mm

Daarna doorgelopen naar wederom een open plek. Jammer genoeg heb je gedurende een groot gedeelte van de rondtocht om het Naardermeer geen zicht op dit meer (nouja, moeras). Ben trok zijn macro-lens weer uit de tas, wat mij genoeg mogelijkheden gaf om weer eens languit op de grond te gaan liggen om de volgende foto te maken.

ISO 200, 1/50, f/16, 16mm

Na nog een goed halfuur doorgelopen te hebben, en uiteindelijk ook uitgekomen te zijn bij het huis waar Arno's opa en oma een paar jaar geleden nog woonden, zijn we omgedraaid. Op de terugweg kon ik het niet laten om nog eens een paar foto's te schieten van dit kleine steigertje.

ISO 200, 1/125, f/8, 70mm

Ietswat verkleumd zijn we verder teruggelopen. Het licht werd er ook naarmate de zon steeds hoger aan de hemel kwam, niet beter op. Vlot de trein weer terug in, en op naar de bank om de verloren uurtjes van die morgen in het zonnetje in te halen!

Dinsdag 27 April

Cusco

Cusco is de Inca stad. Toen de Spanjaarden in de 16de eeuw kwamen hebben ze grote delen van het Inca rijk overgenomen. De Inca's kozen er voor om Cusco als thuishaven extra te verdedigen. Niet dat dit uiteindelijk veel geholpen heeft, want ook hier hebben de Spanjaarden gewonnen en dat zie je terug. Zo hebben ze veel steden en gebouwen deels afgebroken omdat het aanbidden van bijvoorbeeld de zon of het water niet in hun religie thuis hoorde. Cusco zelf ligt op 3300 meter, wat gelukkig een stuk naar beneden was van Puno. Last van de hoogte had ik dan ook niet meer. Cusco is een hele aardige stad met flink wat invloeden nog overeind van de Inca tijd. De ru´nes echter rondom de stad waren toch nog net wat mooier. Zo zijn we naar Pisac, Ollantaytambo en Muray geweest. De eerste twee waren oude Inca steden die groots en hoog in de bergtoppen zijn gebouwd. Muray is een soort van groot amphitheater, waar de Inca's keken op welke laag hun gewassen het beste groeiden. Allemaal erg mooi om te zien. Zo ook de zoutpannen in Salinas, waar een zoute bron uit de aarde verdeeld wordt over duizende kleine terasjes waar de zon het water kan verdampen. Dit zout werd vroeger door de Inca's als betaalmiddel gebruikt. Tegenwoordig is het in handen van Japanners die het zout exporteren voor mensenlijke consumptie.

Machu Picchu

Afgelopen maandag was het de dag om naar Machu Picchu te gaan. De verwachtingen waren groot. Machu Picchu staat ook, zoals Pisac en Ollantaytambo op de UNESCO World Heritage lijst, en niet voor niets. Het speciale aan Machu Picchu is dat het niet gevonden is door de Spanjaarden tijdens de veroveringen, waardoor het dus heel mooi bewaard is gebleven. Maar deze unieke plek komt niet voor niets... Zo kost een treinkaartje (retour) toch al gauw een 80 euro (zet dat tegenover een taxirit van nog geen twee euro waar je anderhalf uur over doet). De treinreis, die gaat over slechts 28 km duurt wel anderhalf uur, wat zeker geen straf was omdat je steeds dieper het regenwoud in rijdt met erg mooie bergtoppen en de rivier aan je voeten. Aangekomen in Aguas Calientes (vertaald: warm water, vanwege de bronnen) snel naar het hostel gegaan om onze spullen te droppen om vervolgens de eerste bus naar Machu Picchu te pakken (een paar honderd meter omhoog, meer niet). Rond half 11 's ochtends stonden we dan in het park zelf. Eerst maar eens een goed uurtje rondgelopen aan de hand van de Lonely Planet met uitvoerige beschrijving. Het is zeker een schitterend bewaard gebleven stad, maar het kon net niet helemaal onze verwachtingen waar maken. Dit waarschijnlijk omdat we al de schitterende steden van Ollantaytambo en Pisac hadden bezocht. Maar desalniettemin een onvergetelijk bezoek.

Ook warem we verteld dat de klim op Waynu Picchu heel erg de mooite waard zou zijn (Waynu Picchu is de berg die in alle Machu Picchu foto's afgebeeld staat), maar dat slechts de eerste 400 bezoekers naarboven zouden mogen lopen, en dat die plaatsen meestal al vergeven zijn voor 10 uur 's ochtends. Omdat wij pas om half 11 binnen liepen hebben we geen haast gemaakt alsnog de berg te gaan beklimmen. Vanaf deze berg heb je een schitterend uitzicht over Machu Picchu en haar omgeving. Toen we rond half 12 bij de ingang van deze klim aankwamen bleek dat er nog zo'n 80 mensen naar boven mochten. Dat lieten we ons geen tweede keer zeggen. De schoenen wat strakker, en na ongeveer 45 minuten flink klimmen stonden we boven. De verhalen waren niet overdreven. Van hieruit konden we de hele stad zien, en het was er ook heerlijk rustig (bejaarden halen de berg meestal niet). Hierna in het middag licht nog wat mooie foto's kunnen maken en rond 4 uur weer een bus terug gepakt naar Aguas Calientes om te gaan slapen. Vanochtend uiteindelijk terug gekeerd naar Cusco weer, waarvandaan we morgenvroeg naar Lima zullen vliegen. Dan nog 2 en een halve dag lekker rustig aan doen!

Zaterdag kom ik rond 3 uur op Schiphol aan, en zal Marije rond 10 uur 's avonds landen. Rond die tijd zijn we weer mobiel bereikbaar voor degene die dat wil!

Vrijdag 23 April

Puno

Na Arequipa zijn we weer bergopwaards gegaan richting Puno, gelegen op ongeveer 4000 meter hoogte. Ik moet zeggen, dat is hoog, en dat voelde ik ook goed in mijn ademhaling! Lopen ging prima, maar zodra ik toch een trap op moest was het noodzakelijk een paar minuten even tot rust te komen! Puno zelf is een middelmatig stadje met zo'n 100 000 inwoners. Dat klinkt veel maar valt qua centrum reuze mee en doet niet onder voor een prima dorp in Nederland qua winkels en centrum. De reden dat we naar deze plaats verkast waren was dan ook haar ligging aan het meer 'Titicaca'. Dit meer, van ongeveer 160 bij 70km groot, is het hoogste meer ter wereld waar nog boten op varen. Opzich een mooi meer, maar waar we uiteindelijk echt voor kwamen waren de UNESCO 'floating islands' Uros.

Optijd 's ochtends vertrokken met een tour richting de eilanden. De boot kabbelde rustig tussen het riet door, omdat het vooral ook erg ondiep was. Het aangezicht van de eilanden was heel bijzonder. Deze drijvende eilanden zijn gemaakt van riet. Grote stukken wortels van riet worden samen gebonden tot kleine eilandjes van 30 bij 20 meter. Daar bovenop worden de gedroogde rietstengels gegooid om een fijne en beloopbare ondergrond te hebben. Ook word diezelfde rietstengel gebruikt om huizen, keukens en boten van te bouwen. Ze doen zo ongeveer alles met dit riet, zelfs eten wat niet bijzonders makelijk is, maar een goede bron van calcium bleek te zijn. Zo'n eilandje\ bouwen kost al gauw een jaar, maar dan blijft het wel 40 jaar rondhangen. Een bezoekje aan een van deze eilanden was heel speciaal, ook dankzij de gastvrijheid van de bewoners (al was het behoorlijk touristisch, maar je kan haast niet anders...).

De volgende dag rustig aan gedaan en in de middag op een tour naar graftorens gegaan. Deze torens, gebouwd o.a. door de Inca's lagen op een heuvel die volledig omringd was door een prachtig meer. De vergezichten waren haast mooier dan de torens zelf. De Inca's, die geloofden in re´ncarnatie hadden deze prachtige torens van haast 12 meter hoog gebouwd waarbinnen de overledenen geplaatst werden samen met geschenken en voedsel voor het hiernamaals. Daarna nog een kort uitstapje gemaakt naar een naastgelegen familie waar we even mochten kijken in hun huizen en waar we kort wat uitleg kregen over het dagelijks leven en voedsel wat deze mensen eten. Gelukkig was dit net wat minder touristisch dan de Uros tour!

Gisteren zijn we doorgereisd naar Cusco, de Inca hoofdstad van Peru. Van hieruit zullen we verschillende tochtjes maken naar nabijgelegen ru´nes, de bekende markt van Pisac en het fort van Ollantaytambo. Uiteindelijk gaan we dan aankomende maandag naar mogelijk het hoogtepunt van onze reis, Machu Picchu, de verloren stad van de Inca's, pas wederondenkt rond 1920!

Daarna is het vlot weer terug naar Lima voor een hopelijk relaxte twee dagen, en dan het vliegtuig weer in naar Nederland!

Zondag 18 April

Arequipa

We schreven al dat we op woensdag nacht vertrokken naar Arequipa. Na een busrit van ongeveer 9 uur kwamen we dan aan in Arequipa, dat op een hoogte ligt van ongeveer 2300 meter. Dat was wel een verschil met Nasca en Paracas die gewoon aan zee liggen. Vooral lag de temperatuur een stuk lager, wat zeker wel prettig was. Na de eerste dag rustig doorgekomen te zijn, besloten een tour te boeken naar de 'Colca Canyon' regio. Die vertrok op zaterdag voor twee dagen, wat ons nog genoeg gelegenheid gaf om lekker rustig aan te doen op vrijdag in Arequipa. Ter voorbereiding van de Colca tour, wat een twee-daagse trek inhield, hebben we de betere buitenwijken van Arequipa, met mooie vergezichten over de stad en de omringende bergen, bezocht.

In de nacht van vrijdag op zaterdag was het dan zo ver. Om 3:15 in de nacht kwam een busje voorrijden en mochten we mee richting de Colca Canyon. Na ongeveer 5 uur gereden te hebben over afwisselend verhard en dan weer onverharde wegen kwamen we aan op 'cruz del condor' waar we een uur de tijd kregen om de overvliegende condors te bekijken. We hebben hier wel een stuk of 6, soms laag, soms hoog, overvliegende condors gezien, en uiteraard de nodige foto's gemaakt (Hopelijk met succes). Daarna was het nog een uurtje rijden tot aan de start van onze tweedaagse trektocht. Kort werd uitgelegd dat we eerst een goede 3 uur naar beneden zouden lopen, diep de canyon in (ongeveer 1.5km naar beneden, 2x zo diep als de Grand Canyon). Daarna nog een half uurtje omhoog tot aan de lunch. Na de lunch een kleine 3 uur tot aan de slaapplaats voor die avond.

Het naar beneden lopen ging ons niet slecht af, hoewel de zon aardig in onze nek brandde. Gelukkig hebben ze daar sunblock 60+ voor! De omgeving was enorm prachtig, met hoge toppen en diepe kliffen. Rond 5 uur liepen we uiteindelijk het terrein van 'de Oase' op. Een terras met rieten hutjes en zwembadjes, heel romantisch. Totdat we erachter kwamen dat we toch echt een zaklamp mee hadden moeten nemen, want electriciteit was er verder niet. Dat was een heel gedoe toen we rond 8 uur 's avonds al ons bed in wilden duiken, want toen was het toch alweer een goede paar uur pikkedonker. Met het licht dat van mijn camera kwam toch het bed onderzocht op rare insecten, en toen die er niet in zaten lekker geslapen tot kwart voor 5 's ochtends. Immers, wat je naar beneden loopt, moet je ook weer omhoog. Die ochtend stond ons een klim van 6.5 km te wachten waarin we 1.2km klommen. Gemiddeld dus ongeveer 20% stijgingspercentage. Marije huppelde erg gemakkelijk de berg op. Ik had toch iets meer last van de levensjaren maar kwam ook prima boven. De rest van de dag vooral veel spierpijn gehad, maar dat mocht de pret niet drukken!

Vanavond is het weer tassen inpakken en morgenvroeg om half 9 de bus naar Puno, een dorpje gelegen aan het hoogste meer ter wereld, 'Lake Titikaka' op ongeveer 4000 meter. Hopelijk krijgen we niet al te veel last van hoogteziekte!

Woensdag 14 April

Lima

Al weer een paar dagen op weg, en ook weer een hele hoop gezien en meegemaakt. We begonnen relaxed in Lima waar Marije 's ochtends vroeg aankwam in het hotel waar ik de hele week gezeten had. Na nog wat slaap en een luxe ontbijt onze spullen gepakt en verhuisd naar het hostel een blok verderop. De hostel eigenaar, Mister Francis, was een buitengewoon vriendelijke en behulpzame man die ook behoorlijk goed Engels sprak. Hij nam meer dan een half uur de tijd om ons de ins-en-outs van Lima te vertellen. Hier lag de nadruk toch wel heel vaak op eten. Als we hem moesten geloven, zouden we al het eten ontzettend lekker vinden ('You'll love it!' was zijn favoriete uitspraak). Lima heeft verder een klein centrum met enorme buitenwijken (er wonen ongeveer 10 miljoen mensen). Na twee dagen Lima was het tijd om door te gaan naar Paracas.

Paracas

Het contrast met Lima was enorm. In Lima alleen maar getuter van auto's en enorme drukte. In Paracas, 1 auto per uur, behalve 's ochtends vroeg als iedereen op een tour gaat. Direct kregen we van onze reisleidster te horen dat we veels te lang in Paracas hadden gepland te blijven, meer dan 2 dagen. Het centrum zouden we in een half uur wel 3x kunnen bekijken. Gelijk maar omgeboekt, en gelukkig maar, want het was inderdaad erg klein. Diezelfde dag nog een mooie tour gemaakt door het nationaal park van Paracas. Een hele grote zout-zandbak, zoals de rest van Peru tot nu toe er ook ongeveer uit ziet. Ik heb wellicht al te vaak gezegd dat het hier wel op een maanlandschap lijkt! (met maar 2mm regen per jaar). Maar het nationaal park was mooi, en de volgende dag naar de Islas Ballestas geweest, oftewel 'the-poor-man-galapagos'. Ontzettend veel vogels, pinguins, zeerobben en nog eens vogels op een kluitje bij elkaar op een aantal eilanden. Heel mooi om te zien, en ook om foto's te maken. Daar mijn eerste geheugenkaartje volgeschoten (dankjewel Sarah en Anouk!).

Nazca

Vandaag doorgereden naar Nazca, van de gelijknamige Nazca lijnen (als je het niet weet, lees de Suske en Wiske er maar op na). Lijnen die door de Inca's gemaakt zijn, en goed te bezichtigen zijn door een vlucht te nemen over het gebied. Ze zijn zeker goed te bezichtigen als je niet ziek wordt. Het was een heel klein vliegtuigje (2 piloten + max 4 pasagiers), warm, turbulentie en luidruchtig. Marije werd halverwege niet zo lekker en mocht het daarvoor bestemde kotszakje gebruiken. Ik had natuurlijk nergens last van (nouja, van de stank van Marije dan ;-)). Heel mooi om te zien, en voor Marije wat foto's gemaakt zodat ze terug in het hostel nog wat na kan genieten van de trip. Daarna in een tour naar een oude historische begraafplaats gegaan. Veel inca-mummies gezien, erg goed bewaard gebleven omdat het hier ook zo droog is. Nu tijd om nog wat te eten, en dan weer verder in de nachtbus naar Arequipa.

Hopelijk is het daar iets koeler, want de 30 graden Celcius is toch wat warm! Geen idee of we binnenkort nog goed internet hebben, maar wij vermaken ons heel goed! Tot het volgende verhaal. Groetjes, Marije en Niels

Vrijdag 9 April

De SPRFMO meeting zit er weer op. En nog wel alles bereikt wat we wilden bereiken, iets dat naar horen zeggen niet altijd zo gemakkelijk is omdat politiek vaak een aardige rol speelt (de Peruanen en Chilenen zijn toch niet altijd twee handen op 1 buik). Maar naast de werkzaamheden was het toch juist de hele gang van zaken die zo verrassend was.

Zo werden we iedere ochtend netjes opgepikt door een busje, dat naarmate de week vorderde veranderde in een middelgrote bus en de laatste twee dagen in een heuse touringbus, en dit dan voor maar 8 mensen! Ook de organisatie van de meeting zelf verliep een tikkeltje anders dan dat je in Nederland tegen zou komen. Zo liepen er continue 4 mensen rond om stekkers in stopcontacten te steken, koffie en thee te zetten, de lichten te dimmen of de gordijnen iets verder open of dicht te doen. Niet bepaald een drukke baan, maar klaarblijkelijk genoeg om de mensen bezig te houden.

Niet alleen dat was anders op dit mariene instituut, de hele organisatie ligt anders. Zo is het instituut onderdeel van de mariene van Peru. En is de directeur dan ook een hoge officier in het leger. Daarnaast betekende deze status ook een ander veiligheidsregime voor het instituut. De kenmerkende mannen gehuld in kogelvrije vesten en geweren aan weerszijden bewaakten de zwaar uitgevoerde omheining van het gebouw. Iedere ochtend hoopte ik toch maar dat de geweren in de holsters bleven steken wanneer ik er langs liep.

Gelukkig was er tijdens de lunches genoeg tijd om het gebouw even te ontvluchten om buiten even een ommetje te maken en wat te eten. Net naast het instituut zat een soort van mensa, maar dan met bediening. Voor een luttele twee euro vijftig kreeg je een voorgerechtje, hoofdgerecht, nagerecht en drinken toe. Een schijntje! Daar haal je in Nederland net een simpel broodje voor, zeker geen smakelijke volledige warme maaltijd.

Naast het werk heb ik jammer genoeg weinig tijd gehad om iets van Lima te zien, maar hopelijk komt dat de komende dagen nog wanneer Marije hier ook is. Wat me al wel duidelijk geworden is, is dat Peruanen bijzonder vriendelijk zijn. De service in het hotel is van ongekend niveau, niets is te gek om te vragen en ze helpen je. Ook het regelen van toeristische activiteiten verloopt vlekkeloos aangezien iedereen zo ontzettend vriendelijk is, ook al spreken ze gebrekkig Engels, en verontschuldigen zich hier ook nog voor. Terwijl ik dan toch echt uit leg dat ik degene ben die gebrekkig is omdat ik maar 3 woorden Spaans spreek!

Tijd om de tassen te pakken en iets van het land te zien. Volgens de Peruaanse collega's heb ik de juiste route gekozen om Peru te ontdekken. Ik ben benieuwd en zal zeker met mooie verhalen (en hopelijk ook foto's) terug keren. Mocht je ge?nteresseerd zijn, hou deze site dan in de gaten want ik zal er ongekend wat foto's en verhalen op gaan zetten!

Dinsdag 6 April

Na een goede 12 uur vliegen, eindelijk aangekomen in Lima, Peru. De vlucht verliep prima, vooral ook omdat het vliegtuig maar halfvol zat, waardoor er genoeg plaats was voor iedereen. Ik kon in ieder geval de vrije stoel naast me best waarderen. Tijdens de vlucht eindelijk weer eens wat tijd gehad om die films die je toch wilde kijken te zien, alsook nog wat papers te lezen die al te lang op mijn bureau lagen te wachten!

Toen ik het vliegtuig uitstapte was de grootste schok toch wel de temperatuur en luchtvochtigheid. Iets waar ik toch net even geen rekening mee had gehouden in mijn dikke winterjack. Die dus maar snel over mijn schouder gegooid en op naar de bagageband gegaan. Voordat ik het vliegveld ging verlaten toch ook nog even langs de douane met met vragen. De Peruaanse douane staat het meebrengen van slechts 2 geheugenkaartjes voor mijn digitale camera toe (absurd), alsook 1 mobiele telefoon. En liet ik nou net 6 kaartjes en twee telefoons bij me hebben (zakelijk en prive). Maar gelukkig bleek dit geen probleem en kon ik gemakkelijk doorlopen naar de uitgang.

Vandaag de eerste werkdag van de workshop gehad. Hier weer een hoop verrasingen! Naast de onderzoekers die deelnemen aan de werkgroep kwam ook de directeur van het instituut en de onderminister van visserij opdraven. Ook waren er nog eens een man of 50 extra genodigden om naar de speeches (in het spaans) van deze mensen te komen luisteren. Ook de presentatie met officiele naamkaartjes, posters etc was niet mis. In Nederland zouden we mazzel hebben als we belegde broodjes zouden krijgen in de lunch, hier werden we uitgenodigd voor haast een staatsbanket. Een gewoonte waar ik best aan kan wennen. Jammer genoeg namen al deze formaliteiten een hoop tijd in beslag waardoor de toch al krappe tijdsplanning van de werkgroep nog meer onder druk kwam te staan. Maar met een beetje inzet moet dat wel recht te trekken zijn.

Het enige vervelende nu vind ik toch wel het tijdsverschil van 7 uur (vroeger). Dan is er namelijk amper een tijdstip waarop je hier en in Nederland niet aan het werk bent en even gemakkelijk een telefoontje kan plegen. Betekend dan toch maar wat emailen, want daar is natuurlijk alle tijd voor!

Nog 3 dagen maar te gaan voordat mijn vakantie begint. Ik ben al aan het aftellen!!

Zaterdag 27 maart 2010

Eindelijk weer thuis na twee weken veels te hard werken in Kopenhagen. De camera er maar weer eens bijgepakt en op naar de uiterwaarden in Wageningen. Dat de paddentrek weer in volle gang is kwamen Marije en ik al snel achter. De verschillende laagwater poeltjes die we tegen kwamen zaten bomvol kikkers en kikkerdril.

ISO 200, 1/400, f/5.6, 300mm

Zo rustig zat deze kikker, rustig onder een takje te wachten totdat een overenthousiaste bioloog waarschijnlijk zijn foto kwam nemen.

ISO 200, 1/200, f/5.6, 300mm


Iets verderop kwamen we deze kikker tegen. Het licht speelde niet echt mee, maar de weerspiegeling in het water maakte een hoop goed.

Na de kikkers was het vooral veel modder trappen. De uiterwaarden waren zeker nog niet opgedroogd door de voorjaarszon, al zakte we er gelukkig ook niet in weg. Een paar ganzen, opgejaagd door een grote herdershond, vlogen plots in mijn richting. Een serie op high-speed mode resulteerde in een aardig scherp exemplaar!

ISO 200, 1/1250, f/5.6, 300mm


Twee van de weinig overgebleven ganzen die het gebied aardig gebruikt hebben afgelopen tijd om wat bij te sterken.

Ge´ntereseerd in mijn foto's? Kijk ook eens onder de foto link!
Een goede vriend van me, net als ik hobby fotograaf, maakt de prachtigste platen in deze omgeving. Neem eens een kijkje op: www.bennez.nl